Deeltijdwerken is zeker bij vrouwen populair, terwijl het nefast is voor hun promotiekansen, sociaalzekerheidsvoorzieningen, en zelfstandigheid. Is deeltijdwerken dan wel een probleem?
Met studentenarbeid is op zich niets mis. Maar moet dit gebeuren zonder bij te dragen aan een betaalbare sociale zekerheid, in steeds precairdere sectoren en zonder eigen rechten op te bouwen?
De link tussen precair werk en gezondheid toont de contradictie tussen de “wendbaarheidsagenda” en de “werkbaarheidsagenda”, zeker aan de onderkant van de arbeidsmarkt.
Kijken we naar het aandeel van vertegenwoordigers geconfronteert met pestgedrag en dreigen met ontslag, is die ontslagbescherming voor délégués er voor een zeer goede reden.
De Duitse hervorming van het werkloosheids- en sociale bijstandssysteem mag dan wel een positief effect hebben gehad op de werkgelegenheid, een job hebben betekent niet langer de armoede kunnen ontvluchten.
De idee dat werknemersvertegenwoordigers zetelen op het hoogste beslissingsniveau in een bedrijf kent even rabiate voor- als tegenstanders. Van de EU 15 hebben enkel het België, Verenigd-Koninkrijk en Italië geen medezeggenschap. Wat valt er te zeggen rond zo’n medezeggenschap?