Het politieke debat over migratie verhardt, maar achter de slogans schuilt een andere realiteit: Europese economieën zijn structureel afhankelijk van migratie. Dit leidt tot een migratieparadox waarbij regeringen publiek pleiten voor “minder instroom”, terwijl ze tegelijk meer arbeidsmigranten toelaten om demografische tekorten en personeelsschaarste op te vangen. Landen als het Verenigd Koninkrijk, Italië en Denemarken voeren officieel een streng migratiediscours, maar versoepelen ondertussen hun regels voor buitenlandse werknemers. Spanje kiest net voor een pragmatische aanpak en plukt daar economische vruchten van. De kernboodschap: wie migratie drastisch wil beperken, moet bereid zijn economische groei en welvaart op te geven. Het dubbele discours dat vandaag gevoerd wordt – hard in woorden, soepel in daden – ondermijnt zowel economie als democratie.