Op 26 juli zal het precies dertig jaar geleden zijn dat de koning de “Wet ter bevordering

van de werkgelegenheid en tot preventieve vrijwaring van het concurrentievermogen” ondertekende.

Die ‘loonnormwet’ heeft in de tussentijd haast de gestalte van een fetisj aangenomen. Zij

symboliseert het beleid van loonkostmatiging dat voor de enen het fundament vormt van

elk economisch beleid dat de concurrentiepositie van ons land wil vrijwaren en zo onze

welvaart veiligstelt, terwijl diezelfde wet voor anderen een fundamentele inbreuk betekent

op het sociaal contract, werkgevers in de strijd om de verdeling van de meerwaarde in een

zetel plaatst, en elke reële loonsverhoging onmogelijk maakt.